کسبوکارهای نوپا:همزمان با آغاز فصل نشاکاری در شالیزارهای مازندران، دستمزد روزانه کارگران این بخش به بیش از دو میلیون تومان رسیده است و شالیکاری بین سنت و مکانیزه سردرگم است.
با آغاز فصل نشاکاری در شالیزارهای مازندران، دستمزد کارگران این بخش به روزانه ۲ میلیون و ۳۰۰ هزار تومان برای مردان و ۲ میلیون و ۲۰۰ هزار تومان برای زنان رسیده است.
همزمان در شهرستانهای مختلف استان از بابل تا سوادکوه، کشاورزان میان روش سنتی و مکانیزه سرگردان ماندهاند؛ جایی که زمینهای خرد، هزینه بالای ماشینآلات، ضعف زیرساختها و چالشهای فنی مکانیزاسیون، مسیر گذار به کشاورزی مدرن را با موانع جدی روبهرو کرده است.
صبح زود در شالیزارهای اطراف بابل، مه نازکی روی زمینهای پرآب نشسته است. نور خورشید تازه در حال بالا آمدن است، اما کار در شالیزارها از ساعتهای ابتدایی صبح آغاز شده است.
زنها و مردها تا زانو در گل فرو رفتهاند و نشاهای جوان برنج را با دقت در زمین مینشانند. این تصویر آشنا، هر سال در شمال کشور تکرار میشود، اما آنچه تغییر کرده، شدت فشار اقتصادی و پیچیدهتر شدن مسئله مکانیزاسیون است.
هزینه ها افزایش یافته است
محمدی یکی از کارگران نشاکارمیگوید: کار خیلی سخت است. از صبح تا غروب داخل آب و گل هستیم. دستمزدها امسال بالا رفته و برای مردها تا ۲ میلیون و ۳۰۰ هزار تومان در روز هم میرسد، اما این به معنی راحتی نیست. هزینه زندگی هم بالا رفته و این پول هم به سختی پاسخگوست.
در چند متری او، کشاورزی مشغول نظارت بر کار است. علی کارگر در گفت وگو با خبرنگار مهر با اشاره به قطعات کوچک زمین میگوید: مشکل اصلی ما خُرد بودن زمینهاست. هر قطعه کوچک و پراکنده است و ماشین نشاکار برای زمین یکپارچه طراحی شده، نه برای این وضعیت. همین باعث میشود خیلی وقتها صرفه اقتصادی نداشته باشد.
او ادامه میدهد: هزینه خرید ماشینآلات خیلی بالاست، حتی اجاره آن هم برای خیلی از کشاورزان سنگین است. به همین دلیل هنوز وابسته به نیروی انسانی هستیم.
چالش های مکانیزاسیون
علی احمد کارشناس حوزه کشاورزی در مازندران به چالشهای جدی مکانیزاسیون در مازندران اشاره میکند و می گوید: با وجود اینکه در سالهای اخیر حرکت به سمت مکانیزاسیون کشاورزی در مازندران سرعت گرفته، اما این روند با مجموعهای از چالشهای ساختاری و اجرایی مواجه است که باعث شده استفاده از ماشینآلات در بسیاری از شالیزارها محدود باقی بماند.
وی مهمترین چالشها را شامل خُرد بودن اراضی و نبود یکپارچگی زمینها، هزینه بالای خرید و نگهداری ماشینآلات نشاکاری و برداشت، کمبود ماشینآلات متناسب با شرایط زمینهای خیس و ناهموار، نبود خدمات فنی و پشتیبانی کافی در مناطق روستایی، دشواری دسترسی به تسهیلات بانکی برای خرید تجهیزات، مقاومت بخشی از کشاورزان به دلیل تجربه بهتر در روش سنتی و نبود زیرساخت مناسب برای کار گروهی و بهرهبرداری مشترک از ماشینآلات اعلام کرد.
وی ادامه داد: یکی این دستگاهها برای زمینهای بزرگ و صاف طراحی شدهاند. در زمینهای کوچک و پر از مرز و آبراه، کار سخت میشود و راندمان پایین میآید. همین باعث میشود کشاورزان کمتر به سمت استفاده از آن بروند.
گروه کسب وکار
افزودن دیدگاه